زمان و معماری

زمان به عنوان یکی از عوامل اساسی در معماری با ورود بیننده و حرکت او برای درک کامل فضای معماری آشکار می شود.

زمان به عنوان یکی از عوامل اساسی در معماری با ورود بیننده و حرکت او برای درک کامل فضای معماری آشکار می شود.

 زمان به عنوان یکی از عوامل اساسی در معماری با ورود بیننده و حرکت او برای درک کامل فضای معماری آشکار می شود. حرکت و زمان بر حسب مفهوم با یکدیگر متفاوت اند اما وجود هر یک عین دیگری است. ادراک فضا در لایه های مختلف زمان و توام با حرکت انسان در قالب صحنه ها و پرده های مختلف شکل می گیرد و بسته به موقعیت و شرایط انسان متفاوت است.درک فضای معماری دستخوش تغییراتی بوده و در طول تاریخ تغییراتی داشته است. از زمان رنسانس تصور فضايی سه بعدی براساس هندسه اقليدسی بود، اما در حدود سال 1830 هندسه جديد به وجود آمد که پايه آن بر بیش از سه بعد بود. هنرمند دريافت توصيف کامل کل شيئ تنها از يک نقطه غيرممکن است چرا که با تغيير نقطه ديد خصوصيات شيئ همراه با خود شيئ در فضا حرکت می کند. این تحول در فیزیک جدید نیز ظاهر شد در فیزیک جدید تصور فضایی نسبی است. به این معنا که نسبت به نقطه ای متحرک سنجیده می شود نه ثابت.
تصور فضایی جدید در هنر که برای نخستین بار پس از رنسانس به وجود آمد موجب شد که امکان دیدار اشیا در فضا خود آگاهانه فزونی یابد. این جنبش که در هنر با نقاشی کوبیسم آغاز شده بود با پوريسم در سال 1917 توسط ازان فان و لوکوربوزيه به وضوح در معماری وارد شد. تا پيش از آغاز اين قرن، فضا و زمان همواره دو مفهوم مجزا به شمار مي آمدند. اما از زمان شكلگيري نظريه هاي نسبيت خاص و عام، مفاهيم مجزاي فضا و زمان روز به روز به مفهوم تركيبي فضا ـ زمان نزديكتر شدهاند. فضا ـ زمان يك پيوستگي چهار بعدي است كه سه بعد فضا را با بعد زمان تركيب ميكند. بنابراين هر شيء نه تنها بايد طول، عرض و ارتفاع داشته باشد كه بايد تداوم زماني نيز داشته باشد. این عامل منجر به نگرش جدیدی به فضا سازی معماری شد و طراح به ناظر و حرکت او به عنوان عاملی اساسی در طراحی توجه می کند.

دیدگاه خود را بیان کنید
کلیه حقوق مادی و معنوی این وب سایت برای tvazhe.com محفوظ می باشد
طراحی سایت-بهینه سازی سایت- هاستینگ توسط سنادیتا
SANADATA | SanaCMS 7.3
/div>